Se02

posted on 09 Apr 2011 23:12 by kyohararikka in Fiction
"นี่...พี่สาว เอ้ย! พี่ริกกะ ฉันหิวแล้วอะ"
 
หลังจากที่พายุฝนสงบลง เด็กหญิงจอมยุ่ม ลูนาร์ ที่ฉันไปเก็บมาจากข้างทางก็บ่นพึมพำ แต่มันก็น่าจะมากกว่าพึมพำละนะ ก็เล่นตะโกนกรอกหูกันซะขนาดนี้...
 
"อะ..."ฉันยื่นขวดสีชาขนาดเท่ากำมือให้เด็กหญิง แต่ทันทีทันใดที่ฉันคิดได้ ฉันก็รับกระตุกมือกลับมาอย่างเร็ว ก็ที่ยื่นไปมันคือ ขวดเลือดชนิดพกพา เกือบไปๆ ดีนะนึกได้ทันก่อนที่เด็กแสบนั่นจะหยิบไปดื่ม ยัยเด็กนี่ยิ่งฉลาดผิดมนุษย์มนาเขาอีก ประหลาดแท้...
 
"ลูนาร์หิวจริงๆนะ"เด็กหญิงจอมปัญหายังไม่วายเรียกน้ำตาใสๆให้มาคลออยู่ที่เบ้าตาอย่างน่าสงสาร
 
ทำไมฉันถึงใจอ่อนเพราะน้ำตากันเนี่ย!! ก็ได้แต่พร่ำบ่นแค่ในใจล่ะนะ เคยมีคนที่ฉันรู้จักคนหนึ่งพูดไว้ว่า อะไรที่เจ้ายินยอมที่จะรับมา เจ้าก็ต้องดูแลมันอย่างดี เพราะเจ้าได้ตัดสินใจแล้ว...
 
"ข้างหน้าคงมีหมู่บ้านอยู่บ้างแหละ ก็เดินผ่านทุ่งร้างมาเยอะแล้วนี่ ถ้าข้าจำไม่ผิด ก็น่าจะมีหมู่บ้านเล็กๆอยู่ข้างหน้านี่ พวกชาวบ้านคงหาอะไรให้เจ้ากินได้แหละสาวน้อย"ฉันถอนหายใจหนักๆหนึ่งเฮือก และเดินต่อไปพร้อมๆกับลูนาร์ที่พยายามสงบปากสงบคำเต็มที่
 
ไม่รู้ว่าเพราะเริ่มเหนื่อยกับการบ่นไปบ่นมา หรือว่าอยากจะประหยัดหลังงานเพื่อไปให้ถึงหมู่บ้านที่มั่นหมายไว้กันแน่...ยัยเด็กเดาใจยาก...
 
"พี่ริกกะอย่างมาแอบนินทาฉันในใจนะ หน้าพี่มันเขียนแปะเอาไว้เลยรู้บ้างเปล่า?"ลูนาร์ทำแก้มป่องๆ ทำให้ฉันอย่างรู้นักว่ายัยเด็กนี่เป็นญาติกับปลาทองสักพันธุ์รึเปล่า?
 
"ไม่ไ่ด้นินทา แค่บอกว่าเธอเดาใจยากเท่านั้นเอง"ฉันตอบไปอย่างไม่ใส่ใจแล้วก็เดินต่อ
 
"ลูนาร์เดาใจไม่ยา่กซักหน่อย แต่พี่่ริกกะไม่อยากจะเข้าใจไม่ใช่หรอ?"
 
คำพูดประหลาดๆแทงเข้าไปในจุดใดจุดหนึ่งบนหัวใจดวงเล็กๆที่เต้นตุบๆอยู่ในอกของฉันอย่างจัง ภาพวันคืนเก่าๆก็ผุดพรายขึ้นมาเหมือนเป็นหมอกจางๆ ฉันเผลอเอามือไปแตะที่เบ้าตา...ดวงตาสีโลหิตคู่นี้ เพราะมัน...
 
"นี่! พี่ริกกะ เป็นอะไร ฉันแค่พูดตามที่ฉันวิเคราะห์ได้เท่านั้นเอง พี่อย่าทำหน้าสลดขนาดนั้นซิ"
 
ฉันตื่นจากภาพเก่าๆด้วยเสียงของยัยเด็กแสบ หน้าของฉันคงสลดขนาดที่ยัยเด็กแสบนี่ตกใจสินะ
 
"ไม่ได้เป็นอะไร ข้าก็แค่ เบลอ...ก็เพราะเจ้านั่นแหละ! ทำให้ข้าเวียนหัวจะแย่ เกิดมายังไม่เคยต้องมาเลี้ยงเด็กมาก่อนนี่!"ฉันถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ของวัน
 
แต่ก็นั่นแหละ...ตัดสินใจไปแล้วว่าจะกระเตงมาด้วย
 
มันก็คาดไม่ถึงว่ายัยเด็กแสบจะทำหน้าหงอเมื่อเจอพูดแบบนั้นเข้าไป...เอาล่ะซิ...เขาจะหาว่าผู้ใหญ่แกล้งเด็กรึเปล่าเนี่ย
 
"ลูนาร์ขอโทษ...ไม่อยากทำให้พี่ริกกะลำบากเลย แต่ลูนาร์ไม่มีที่ไหนแล้วจริงๆ แล้วที่ด้เจอกับพี่ก็เป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ ฉันไม่ได้แกล้งไปเจอพี่เลย...แต่ฉันตกลงมาจากที่ไหนซักแห่ง แล้วมันก็ไปหล่นอยู่ข้างๆที่พอดี"
 
ฉันมองสีหน้่ารู้สึกผิดของเด็กหญิงตัวเล็กอย่างอ่อนใจ
 
อย่างที่ยัยเฒ่านั่นบอก...
 
ความใจอ่อนของเจ้าจะนำพาเรื่องชวนปวดหัวมาให้ตัวเจ้าเอง
 
มานึกถึงยัยเฒ่านั่นตอนนี้คงไม่เป็นผลอะไรแล้วล่ะ ก็มันไม่ทันแล้วนี่หว่า!!
 
บทเรียนนี้สอนให้รู้ว่า หัดฟังผู้เฒ่าผู้แก่ให้มากๆ จะได้อยู่อย่างสงบร่มรื่น...
 
ฉันส่ายหน้าไปมาก่อนจะชี้ให้ยัยเด็กห่อเหี่ยวดูว่าข้างหน้ามีหมู่บ้านเล็กๆอยู่ที่สุดทาง
 
ก็เท่านั้นแหละ...ลูนาร์...เด็กแสบก็กระดี๊กระด๊าอย่างกับปลากระดี่ได้น้ำ แล้วก็พุ่งพรวดๆไปทางหมู่บ้านทันที
 
"อะ...เฮ้ย! รอข้าด้วยสิลูนาร์"ฉันสาวเท้ายาวๆหลายๆก้าวให้เข้าไปถึงตัวยัยเด็กแสบ
 
"ดูสิพี่ริกกะ...ข้างหน้าล่ะ ลูนาร์หิวจนทนไม่ไหวแล้ว ต้องหาอะไรกินให้อิ่มแปล้เลย!!"ลูนาร์ฉีกยิ้มกว้างเห็นฟันครบทั้ง...กี่ซี่นะ...ฟันของมนุษย์มีกี่ซี่หว่า...ช่างมันเถอะ!!
 
เมื่อเข้าใกล้ทางเข้าหมู่บ้านยัยเด็กแสบก็สะดุ้งเฮือกขึ้นมาเหมือนโดนน้ำร้อนลวก!
 
"เอ๋...เดี่ยวนะ แลิวพี่ริกกะมีเงินหรอ..."ยัยเด็กแสบมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนกับจะหากระเป๋าสตางค์อยู่สินะ
 
"ไม่มี...แต่เดี๋ยวก็มีอะไรกินเองแหละ!"ฉันยิ้มเจ้าเล่ห์ให้และตอบแบบขอไปที
 
"ไม่ได้นะ!!อย่างงั้นเราก็จะกลายเป็นโจนปล้นเสบียงไปสิ!!"
 
เอ้าันั่น...รู้ดีเสียอีก ฉันละสงสัยจริงๆว่ายัยเด็กกะโปโลนี่เป็นใครมาจากไหน ท่าทางจะไม่ใช่เเด็กธรรมดาทั่วไปแล้วละมั้ง
 
"แล้วจะให้ข้าทำยังไงเล่า..." ร้อยวันพันปีฉันเคยเหยียบเข้าไปเสวนาภาษาชาวบ้านแบบมนุษย์มนาเขาที่ไหนกัน!!
 
"ก็ต้องหางานทำน่ะซิ!"ยัยเด็กแสบชี้ไปที่บอร์ดขนาดใหญ่ทำจากไม้บางอย่างที่แข็งแรง ทนทานและเหนียวมาก บนแผ่นกระดานไม้มีกระดาษจำนวนมากแปะทับๆกันอยู่
 
'ป้ายประกาศ'
 
อืม...ฉันละสงสัยจริง ใครเป็นคนเขียนคำว่า 'ป้ายประกาศ' นี่กันนะ ลายมือ...ขอคารวะเลย!!อย่างกับอักษรโบราณผสมอักษรรูน ผสมภาษามังกร บลาๆๆๆ  และดูเหมือนว่ายัยเด็กแสบก็รู้สึกเหมือนกับฉัน ก็เลยทำหน้าปูเลี่ยนๆใส่ป้ายประกาศนั่นเหมือนกัน
 
"สวัสดีครับ...นักเดินทางหรอ"ท่ามกลางความเงียบก็มีเสียงผู้ชาย...เน้นนะว่าผู้ชาย แต่หน้าตานี่สวยอย่างกับผู้หญิง เอาจริงๆนะ...ฉันอายหน้าตัวเองเป็นบ้า...
 
"สวัสดีค่ะ พวกเราเป็นนักเดินทางเร่ร่อน แต่ว่าระหว่างทางถูกโจรดักปล้นของมีค่าไปเกือบหมด แต่ยังดีที่พี่สาวของหนูได้สติ และรีบพาหนูวิ่งหนีมาทางป่าด้านนั้นค่ะ"ลูนาร์ก้าวออกไปพูดกับชายคนนั้น
 
ฉันขอยกรางวัลนักแสดงทองคำให้ยัยเด็กแสบ!!เพราะมันสุดยอด!!...ฉันเห็นนะว่าแอบบีบน้ำตาด้วย!!
 
"อ่า...ไม่ต้องร้องนะเด็กน้อย เอาล่ะครับ บ้านผมก็อยู่ไม่ไกลนัก ไปพักที่นั่นก่อนละกัน"ชายตรงหน้าหันมาสบตากับดวงตาสีเลือดของฉันพอดี...เขาสะดุ้งเลยล่ะ
 
"คุณ..."เขาอ้ำๆอึ้งๆท่าทางกลัวสุดขีด ทำไมถึงรู้น่ะหรอ...ก็หน้าเขาซีดอย่างกับเห็นผี!!
 
"เจ้าคือคนที่เห็นด้วยสินะ? ไม่เป็นไร...พายัยเด็กแสบนี่ไปก็พอ ข้าไม่ทำร้ายใครเหมือนพวกนั้นหรอก"ฉันยิ้มขื่นๆให้ชายตรงหน้า และดูเหมือนเขาจะมีท่าทีตอบรับที่...อืม...เหวอไปเลย
 
"นี่ท่านไม่ใช่พวกเดีัยวกับมันหรือครับ?? แล้วทำไม..."เขานิ่งเป็นหอยกาบไปทันทีเมื่อฉันหันไปมอง
 
"เอาไว้คุยกันทีหลังได้ไหม ข้าว่าตรงนี้มันกลางแจ้งสุดๆไปเลยนะ" เยี่ยมสุดๆ!!มีท้องนาเป็นพยาน สายลมเป็นเพลงบรรเลง แล้วก็เสียงท้องร้องของยัยเด็กแสบ!!!
 
"เอ่อ ครับ งั้นตามผมมาเลยครับ เด็กน้อยแล้วก็ท่าน...?" ฉันสะบัดหน้าไปทางอื่นก่อนจะตอบสั้นๆว่า
 
"ริกกะ"
 
*------------------------------------------------------*
 
ฮูล่า~ความเกรียนของข้าน้อยก็เพิ่มขึ้นมาอีกแล้ว แอ๊ว แอ๊ว~~
 
ริกกะ : ทำไมข้าต้องบอกชื่อตัวเองทุกครั้งหลังจากที่เจ้าแพร่มเรื่องของข้าจนหมด หาา!!
-/ยัดริกกะเก็บเข้าตู้ "บ่มีอันหยังเด้อ...-/เหงื่อแตก"
 
 
 


edit @ 10 Apr 2011 23:27:33 by りか

Comment

Comment:

Tweet

Even if you didn't try to use the RSS feed submissions tools, you will have to turn to rss submit service. That can be the best way of SEO!

#4 By submit rss feed (91.212.226.136) on 2012-03-08 22:15

ขยันน -.-

#1 By Hasegawa ReN (14.207.122.122) on 2011-04-11 10:49