Se03

posted on 12 Apr 2011 00:04 by kyohararikka in Fiction
"แล้ว...มันเป็นมายังไงกันแน่ ก็คุณ...มีดวงตาสีโลหิตเหมือนพวกนั้น"เขาลอบกลืนน้ำลายหลังจากพูดจบ ดวงตาดูหวาดผวาอย่างรุนแรง มือทั้งสองกุมขมับเหมือนประสาทเสีย ถึงแม้ว่าฉันจะนั่งเฉยๆอยู่ตรงข้ามกันในกระท่อมหลังเล็กๆของเขาที่ปลายหมู่บ้านก็ตามแต่
 
มนุษย์หนอ...มนุษย์ ฉันละไม่เข้าใจจริงๆ
 
หลังจากถอนหายใจเป็นรอบที่ไม่คิดจะนับอีกแล้ว ฉันก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
 
"ข้าไม่เหมือนกับพวกนั้นหรอก...ถึงแม้ว่าสีตา มันจะเหมือนกัน แต่ข้าขอยืนยัน! นอนยัน! นั่งยัน! ว่าข้าไม่ใช่พวกเดียวกับพวกนั้นอย่างแน่นอน! แล้วก็ไม่มีวันคิดทำร้ายมนุษย์ที่ไม่เป็นอันตรายหรอกนะ แต่มันก็มีบางพวก...ที่อันตราย อันนั้นข้าเองก็พยายามเลี่ยงมาโดยตลอด"
 
ชายตรงหน้าเหลือบตาขึ้นมามองฉันแว่บหนึ่ง ดวงตาสีโลหิตและสีมอคค่าประสานกันโดยบังเอิญ
ฉันสังเกตเห็นว่าเขาขนลุกซู่เป็นปฎิกิริยาตอบสนองทันทีทันใด เหมือนว่าเขาจะรู้สึกตัวเลยยิ้มแห้งๆให้ฉัน
 
"ขอโทษทีครับ...ผมมีเรื่องนิดหน่อยน่ะนะ"
 
"ไม่ต้องบอกข้าก็รู้ เห็นท่าทางของเจ้าแล้วก็รู้ตั้งแต่สบตาครั้งแรกเลยล่ะ...แต่ก็น่าแปลกนะที่เจ้ายังกล้าคุยกับข้าทั้งๆที่กลัวจะแย่ มนุษย์นี่เป็นอะไรที่แปลก...แปลกจริงๆเลย"ฉันส่ายหัวเบาๆก่อนจะลูบหัวเด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งอยู่ข้างๆบนเก้าอี้บุนวมสีน้ำเงินกรมท่าเก่าๆ
 
"อะไรหรอคะพี่ริกกะ?"ยัยเด็กแสบเงยหน้าขึ้นมาจากกองขนมที่เจ้าของบ้านไปเอามาให้
 
"เปล่า...ข้าแค่คิดว่าสองสามวันนี้ที่ผ่านมานี้ข้าเจอแต่เรื่องแปลกๆ ที่ข้าไม่เคยเจอ...ก็เท่านั้นเอง"ฉันตอบไปตามที่คิด
 
กี่ปีแล้วนะ ที่ไม่ได้พบปะผู้คน
 
กี่ปีแล้วนะ ที่ไม่ได้พูดคุยกับใคร
 
กี่ปีแล้วนะ ที่ต้องอดทนอยู่อย่างลำพังให้ชิน
 
กี่ปีแล้วนะ ที่เรื่องราวอันโหดร้ายได้กลายเป็นอดีตที่ฝังลึก
 
ฉันปล่อยตัวเองจมไปกับการครุ่นคิดถึงสิ่งต่างๆที่พบมา เจ็บปวด โศกเศร้าคละเคล้าปนกันอย่างน่าเวทนาแต่แล้วฉันก็สะดุ้งเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ก่อนจะถามชายตรงหน้าถึงข้อสงสัย
 
"เจ้าน่ะ...บอกว่าเห็น 'พวกนั้น' มันมีรูปร่างลักษณะอย่างไรกัน?"
 
ดูเหมือนว่าฉันจะถามตรงจุดพอดีเป๊ะ...ร่างของชายหนุ่มสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความกลัว ไหล่บางสะท้านขึ้นลงอย่างน่าสงสาร แต่เขาก็กัดฟัน ข่มความกลัวที่เกิดขึ้นทุกอณูขุมขนยามที่นึกถึงอดีต แต่แทนที่เขาจะตอบเพียงคำถามของฉัน เขากลับหลับตาลงและสรรหาคำพูดซึ่งพูดออกมาอย่างยากเย็น
 
"ในวันนั้น..ครอบครัวของผมอาศัยอยู่ในเขตภูเขาไฟ เอเธอร์ พวกเราอยู่ที่นั่นมาหลายปีแต่ก็ไม่มีใครรู้เลยว่า ตรงนั้นคือประตูทางเชื่อมระหว่าง 3 โลก ในวันนั้น...ท้องฟ้าที่เคยสดใจและเต็มไปด้วยเสียงนกร้อง กลายเป็นสีแดงฉาน ร่างสีดำทะมึนหลายร่างโผล่พรวดออกมาจากช่องภูเขาไฟ พวกมันต่างมีดวงตาสีแดง บ้างก็มีหลายคู่ บ้างก็มีเพียงหนึ่ง" ชายตรงหน้าลอบกลืนน้ำลายก่อนจะเล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่ข่มไว้ไม่ให้สั่น
 
"พวกเรา...คนในหมู่บ้านต่างพากันวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น พ่อแม่ของผม บอกให้ผมซ่อนอยู่ในพงไม้ใกล้ๆตีนเขา ผมร้องไห้...ผมจำได้ดีถึงกลิ่นที่ทำให้จมูกของผมแสบไปหลายวัน กลิ่นของควันไฟ...พวกปีศาจพ่นเพลิงนรกออกมาเผาผลาญหมู่บ้านของผมจนวอดวาย ผู้คนในหมู่บ้านร้องให้ช่วย แต่มันก็ไร้เสียงตอบรับหรือความช่วยเหลือใดๆ พวกเขาสวดอ้อนวอนให้พระเจ้าทรงเมตตา แต่มันก็ไร้ผล!!... ทุกๆสิ่งทุกๆอย่างถูกทำลายจนย่อยยับ ชาวบ้าน...รวมถึงพ่อแม่ของผม ถูกพวกมันจับกินจนหมด"เล่าถึงตรงนี้ น้ำตาที่เขากักเก็บเอาไว้ กลั้นไม่ให้ไหลออกมาก็ไหลลงมาเป็นสายอย่างสุดจะทานทน
 
"ในตอนที่ผมเห็น ผมพยายามจะเข้าไปหาพวกท่าน แต่ว่า...มีร่างสูง ผมพอมองออกลางๆว่าคล้ายมนุษย์ แต่เขามีดวงตาสีแดง!! เหมือนกับพวกปีศาจที่น่ากลัวพวกนั้น เขาจ้องมองผม...อะไรบางอย่างในดวงตาทำให้ผมขยับไปไหนไม่ได้ จากนั้นร่างนั้นก็ทอดสายตามองไปยังหมู่บ้านที่เคยสุขสงบ...ที่ตอนนี้มีเปลวเพลิงลามเลียไปทั่วทุกหนแห่ง เขาพูดกับผม...เสียงทุ้มน่าฟังของเขาบอกผมว่า 'อยู่นิ่งๆอย่าขยับไปไหน แล้วจะปลอดภัย' ผมทำตามที่เขาบอกอย่างเลี่ยงไม่ได้เนื่องจากรู้สึกเหมือนมีบางอย่างบอกว่า ต้องทำตามที่เขาบอก...ในที่สุดผมเผลอหลับไป...แต่ก่อนที่จะไม่รู้สึกตัว ผมรู้สึกว่ามีมือใหญ่ๆที่อบอุ่นลูบหัวผมอย่างอ่อนโยนพร้อมกับคำพูดว่า 'ขอโทษ'
 
และหลังจากนั้นพอผมฟื้นขึ้นมาทุกๆอย่างรอบๆกายก็กลายเป็นตอตะโก...หลงเหลือเศษซากที่แสนน่าขนลุกเอาไว้ ผมหวาดกลัว...หลังจากนั้นไม่นานผมก็ออกเดินทางเพื่อหนีอดีตอันโหดร้าย หนีมาซ่อนตัวในที่ที่ห่างไกล...แต่ก็ไม่น่าเชื่อว่าจะเจอกับ...ผู้ที่เป็นเจ้า้ของดวงตาสีแดงโลหิตเหมือนกับปีศาจพวกนั้น"
 
ฉันฟังเรื่องราวและครุ่นคิดไปด้วย
 
ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะรอดมาได้ เท่าที่รู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ที่พวกปีศาจขึ้นมาหาอาหารไม่มีใครเคยรอด...แม้แต่คนเดียว แล้วยังจะ...ผู้ชายที่มีดวงตาสีแดง? สิ่งๆนี้สะกิดบางอย่างในใจของฉันให้งุนงง
 
มีด้วยงั้นหรือ? ปีศาจที่รูปร่างใกล้เคียงมนุษย์...มันคืออะไรกันนะ แล้วที่ช่วยชายคนนี้...มันยิ่งแปลก
 
แต่แล้ว...มันก็สะกิดใจฉันอย่างแรง!!
 
หรือว่า...คนคนนั้นจะเป็น....
 
"คุณริกกะครับ...คุณริกกะ"เขาโบกมือไปมาต่อหน้าฉัน พยายามเรียกสติของฉันอยู่ ฉันสะบัดหัวเล็กน้อยและยิงคำถามขึ้นทันที!
 
"เจ้า...ขอข้าดูที่แขนขวา...ที่ต้นแขน ได้ไหม!!" เขาเบิกตากว้างอย่างตกใจ และนั่นทำให้ฉันปรี่เข้าไปถลกแขนเสื้อที่ทอด้วยผ้าหยาบๆสีน้ำตาลขึ้นทันที...
 
มันเป็นอย่างที่คิดไม่มีผิดเพี้ยน...
 
"เจ้าน่ะ...ได้รับการช่วยเหลือจากผู้อยู่เหนือเหล่าปีศาจทั้งมวล...จ้าวปีศาจ ผู้ปกครองนรก"
 
ดวงตาสีมอคค่าเบิกกว้างจนเกือบจะถลนออกมานอกเบ้า บ่งบอกความตกใจไม่แพ้ฉันเลยซักนิด...
 
ก็น่ะ...ใครที่เจอกับ จ้าวปีศาจ จะไม่มีวันได้ใช้ชีวิตเหมือนมนุษย์ปกติทั่วไปได้อีก มันผู้นั้นจะต้องคำสาป...ตลอดกาล
 
ร่างของชายคนนั้นกระตุกเล็กน้อย ริมฝีปากสีซีดสั่นไหวพร้อมๆกับเสียงที่พรั่งพรูออกมา
 
"ผม...เป็นคนทั่วไป ผมไม่ได้ทำอะไร ไม่!! ผมไมไ่ด้ทำอะไรทั้งนั้น!!" เสียงกรีดร้องโหยหวนดังหวีดขึ้นอย่างน่าขนลุก...
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

Writing service reviews may easily assist you to find the required services, just check this Best-Writing-Services company "best-writing-services.com".

#8 By check this link (103.7.57.18|91.201.64.16) on 2013-03-03 10:31

I did not hear before about online social bookmarking. Nevertheless, it supposes to be extra workable. There is a great way to utilize the social bookmark service that can assist with site optimization!

#7 By bookmarking submission (103.7.57.18|31.184.238.21) on 2012-05-10 03:27

People have to treat example of thesis related to this good topic correctly, just because they will need that a buy thesis service in a future life.

#6 By buy dissertation (91.212.226.136) on 2012-03-17 11:40

I should suggest you to visit the directory submission sites. That will surely save your site!

#5 By directory submission service (31.184.236.16) on 2011-12-16 10:21

When you are in a not good position and have no money to get out from that, you will have to receive the <a href="http://goodfinance-blog.com/topics/home-loans">home loans</a>. Just because that will help you unquestionably. I take college loan every time I need and feel myself good because of that.

#2 By GUTIERREZMabel21 (91.212.226.143) on 2011-10-27 07:11

*0* รออ่านต่อ =w=

#1 By Hasegawa ReN (110.169.88.134) on 2011-04-12 14:52